welcome to My weblog

نگاهي سرشار از عشق و محبت و صميميت و محبت
 
امروز سالها از ان روز مي گذرد

ولي تو هرگز برنگشته اي

صدايت در گوشم زمزمه مي شود و نگاهت  در ذهنم مجسم
ولي
من تو را مي خواهم نه خيالت را...

بر روي دلم نوشتم ورود عشق ممنوع
اما تو خيلي راحت از اين عبور ممنوع گذشتي و پا به دلم گذاشتي.
پس از امدنت نوشته را عوض کردم و به جاي ان نوشتم:خروج تو از زندگيم ممنوع
اما فراموش کرده بودم که تو هميشه به قانون بي توجهي و خيلي راحت از ان مي گذري...

اي صميمي، اي دوست
گاه و بي گاه
لب پنجره خاطره ام مي ايي.
اي قديمي، اي خوب
تو مرا ياد كني، يا نكني، من به يادت هستم.
ارزويم همه سرسبزي تو ست.
دايم از خنده، لبانت لبريز
دامنت پر گل باد.

چه خوش افسانه مي گو يي به افسونهاي خاموشي
 مرا از ياد خود بستان بدين خواب فراموشي
ز موج چشم مستت چون دل سرگشته بر گيرم
 كه من غر قه خواهم شد در اين درياي مد هوشي

تو بگو، تو بگو با دلتنگي هايم چه كنم؟ وقتي دستان عاطفه تو نيست،
وقتي صداي مهربانت نيست، وقتي اغوش گرمت نيست،
وقتي خانه خالي از عطر تن توست، وقتي روز و شبم دلتنگ نگاه توست

تو بگو: تو بگو با دلتنگي هايم چه كنم؟ كه ديگر كسي را براي تقسيم شادي هايي
 كه نيست و غم هايي كه هر روز فزون تر مي گردند ندارم،
كه ديگر در اين خانه دستي براي فشردن دستان خسته ام دراز نمي شود، لبخندي به لب
نمي نشيند و لبي ترنم محبت نمي سازد.
تو بگو، تو بگو با دلتنگي هايم چه كنم؟
تو بگو كه ديگر ديوانه ديوانه ام، ديوانه نگاه هايي كه حرارتشان را باخته اند.
ديوانه دستاني كه شور فشردن ندارند و لباني كه به تبسم نمي نشينند.
دلتنگم، دلتنگ بازگشت عاطفه هايي
                                 كه گريخته اند.
                                                     تو بگو، تو بگو با دلتنگي هايم چه كنم؟

جمله اموزنده:

در مقابل مشكلات زندگي

طوري گريه كن که چشم هايت نفهمد.

اي كاش تعبير خواب هايم اين ها نبود.
اي كاش خزان ان رويا ها، به بهار ارزو هاي من ميرسيد.
تعبير خواب هايم روزهايي بودند كه مي گذشتند و شايد
لحظه هايي كه عاقبت تلخ تر از هميشه مي رسند.
چه سخت، چه تلخ و چه دردمندانه ديدگانم را مي گشايم.

ميخواهم بنويسم ولي نمي شود، دل رضايت نمي دهد، دسترسي به ريزه هاي شكسته اين دل براي فاش كردن اسراري كه تا كنون پنهان مانده اند كار ساده اي نيست.

مي خواهم بگويم كه چقدر در نبودنت بي تابم، كه چگونه در حسرت لحظه هاي با غير بودنت مي سوزم، كه چقدر دلم از بي رحمي هاي نا تمام روزگار گرفته است، كه چقدر خلوت سرد دستانم مشتاق مهر دستان تواند.

مي خواهم بگويم كه چقدر در نبودنت بي قرارم...

تا زنده باشم

به ياد عشقمان اشك خواهم ريخت

به ياد مرگ خاطره هايمان سوگواري خواهم كرد

براي رفتنت سياه خواهم پوشيد

تا زنده باشم      گريه خواهم كرد

          به ياد لحظه هايي كه عاشقانه و پاك رفتند.

به ساعت نگاه مي كنم:

حدود 3 نصف شب است چشم مي بندم تا مباد كه چشمانت را از ياد برده باشم.

و طبق عادت كنار پنجره مي روم، سوسوي چند چراغ مهربان و سايه هاي كشتزار شب گردان خميده و خاكستري گسترده بر حاشيه ها و صداي هيجان انگيز چند سگ و بانگ اسماني چند خروس از شوق به هوا مي پرم چون كودكي ام و خوشحال كه هنوز معماي سبز رودخانه از دور برايم حل نشده است،اري از شوق به هوا مي پرم و خوب مي دانم ...

          كه سالهاست مرده ام.

زندگي دايره اي است مركزش صفر بزرگ و منم داخل ان

و تويي نيز چون من   و من و تو با هم

مي توانيم كه از صفر بسازيم عددي

و به اندازه خود حجم اين دايره را بيش كنيم.

گر چه صفريم ولي گسترش خويش كنيم.

پس اگر منبه تو ياري نكنم و تو ماني بي من،يا بمانم بي تو....

اسمان بي كس و بي مهر شود

دايره خالي و بي مصرف و خود صفر شود.     

قلبم را به تو امانت خواهم داد هر چند در هنگام سپردن به تو، خود حضور ندارم.

مي روم، مي روم به دياري كه تو نيز خود را براي رفتن به انجا اماده كردي.

من نمي ميرم، من زنده ام، من زنده ام چون تو نفس مي كشي.

مرگم را جشن مي گيرم فقط و فقط به خاطر روز تولد دوباره تو... .

چه خوب بود اگردر خلوت كوچه هاي متروك به دنبال غربيي مي گشتي كه سالهاست نامش از يادت رفته، چه خوب بود اگر محبت فقط در قصه ها به تصوير كشيده نمي شد. چه خوب بود اگر دلها پر از عشق و وفا در جفاي بي وفاي ها ترك برنمي داشت.

از من مپرس اينكه چرا گريه مي كنم

من بي صدا هميشه ترا گريه مي كنم

در سال مرگ سرخ غزل واره هاي عشق

من هم شبيه چشم شما گريه مي كنم

اينجا كنارپنجره تا انتهاي شب

در پيش روي عكس شما گريه مي كنم

فصلي گذشت بر من،اما هنوز هم

بي تو به ياد خاطره هايمان گريه مي كنم.

افتابگردان به دنبال خورشید می گشت

ناگهان

ستاره ای چشمک زد

افتابگردان سرش را پائین انداخت

گل ها هرگز خیانت نمی کنند . . .

غروب می کند.

من ماه را نمی بخشم که وقتی تو تنهایم گذاشتی باز هم

اسمان  را روشن می کند.

من حتی ثانیه ها را نمی بخشم که بی تو در گذرند.

من گلها را نیز نمی بخشم که بی حضور تو عطر می پراکنند.

اسم تو هنوز می پیچد. هر روز با اهنگی از احساس دفتر

احساسم را ورق می زنم و روزهای پر از عشق و عطر تو را به

یاد می اورم شاید هنوز هم باور نداشته باشی که من بی تو

هزار بار در هر لحظه خواهم مرد.

روزی که تو را به جرم عاشقی به غل و زنجیر کشند هستند

کسانی که تو را به جرم عاشق کشی به دوزخ برند ان گاه هر دو

به زنجیری واحد کشیده می شویم و محکوم به این که عمری را

پس از ان در زنجیر بمانیم و تو به اجبار در کنارم می مانی

و تو به اجبار در کنارم می مانی . . .

گاهی ان قدر صدایت می زنم که تمام کوهستان های دور تر از

سرزمینم فریاد هایم را می شنوند. چه می شود گاهی به اتاق

تنهایی ام پا بگذاری. من دلبسته توام صدایم را بشنو. صدایی که

به دنبال کلامی روشن است....

ان کسی که می گفت:

دوستم دارد عاشقی نبود

که به شوق من امده باشد

رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییزی راه می رفت

صدای خش خش برگها همان اوازی

بود که من گمان می کردم می گوید:

دوستت دارم

من زندگی را دوست دارم  ولی از زندگی دوباره می ترسم

دین را دوست دارم  ولی از کشیش ها می ترسم

قانون را دوست دارم ولی از پاسبان ها می ترسم

عشق را دوست دارم ولی از زنها می ترسم

کودکان را دوست دارم ولی از ائینه می ترسم

سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم

من می ترسم پس هستم این چنین می گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم.

ادمک اخر دنیاست بخند

ادمک مرگ همینجاست بخند

دست خطی که ترا عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

ادمک خر نشوی گریه کنی

گریه ات گریه بیجاست بخند

ان خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند